Yönetime Mesaj:

Fatih, "birtanede bizim köye lazım bu Mustafa amcadan" demişsin. İyi demişsin de zaten bir tane de bizde vardı. Ancak, bizim insanımız kendi içinden çıkan ne olursa, hangi mevkiide olursa olsun değer vermez, elinden gelse bir kaşık suda boğar. Tıpkı İlçe Oğuz Halk Kütüphanesinde olduğu gibi.

Rahmetli babam Mustafa Bayraktar, belki Nevşehir'li kütüphaneci gibi eşek sırtında dolaşmadı ama zor şartlarda ve onlarca engellemeye rağmen, üstelikte 1969-70'li yıllardan başlayıp kütüphanenin resmi açılış tarihi olan 1977 yılında kadar geçen süre zarfında rahmetli Abdülhalim Oğuz Hocanın yanında hiç bir beklentisi olmadan yalnızca kütüphanenin ayakta kalması, daha sonraki dönemde ise mesai kavramı gözetmeden, diğer memurları gibi mesai bitiminde kapısını kilitlemeyip gitmek yerine öğrencilerin işi bitinceye kadar onlarında başında bekleyerek kütüphane memurluğu yaptı. 

Belki bir çok kişi farkında bile değildi ama o, gecenin saat 10'unda, 11'inde kapıya gelen öğrencilerin ödevlerinin gecikmemesi, eğitimlerine zarar gelmemesi için kütüphaneyi açıp, üstelik üşümesinler diye sobalarını yakarak ödevleri bitinceye kadar başlarında beklediğini bugün gibi hatırlıyorum.

Türkiye'nin bir çok ilçesinde dahi kütüphane yokken, henüz kasaba konumundaki Atkaracalar'a açılan kütüphanenin hangi zor şartlarda kurulduğunu başka bir yazıda detaylı olarak açıklamıştım o nedenle burada tekrar etmeyeceğim, merak edenler  [Linkleri sadece üyeler görebilir! Üye Olun veya Giriş Yapın]http://www.atkaracalar.com/makale-39-Oguz_Halk_Kutuphanesinin_Tarihcesi.html adresinden ulaşıp, okuyabilir.

Ancak kütüphanenin açılması, resmi olarak kütüphanede görevlendirilmesinden sonra da kütüphaneciliğin ve kütüphane bilincinin yerleşmesi, özellikle kendi binasının çeşitli entrikalarla yıkılmasından sonra kalıcı bir kütüphane binasına kavuşması için verdiği çabaları görmeyen, hatta "RESMİ OLARAK AÇILMIŞ BİR KÜTÜPHANEYE DESTEK OLMAK YERİNE" alternatif bir kütüphane ve sözüm ona müze açarak, (kapısında 24 saat kilit bulunan bir odaya ne kadar kütüphane veya müze denilirse)  resmi kütüphaneyi ortadan kaldırmak için çaba gösteren, kendini idareci zanneden bir çok kişinin, bir çok konudaki engellemelerine, başka bir yere tayinini çıkarmak için defalarca şikayette bulunmalarına rağmen, emekli oluncaya  kadar yılmadan usanmadan gösterdiği maddi, manevi çabalar ne yazıktır ki hiç ama hiç göze görünmüyor. 

Kimse farkında bile değil ama büyük çabalar neticesinde ATKARACALAR'a yapılmak üzere arsası tahsis edilip, ödeneği ayrılan kütüphane binası, bugün BAYRAMÖRENDE arzı endam ediyor. Üstelik de okuyucusu ve öğrencisi olmadan.   

Kimse Nevşehirdeki gibi bir muamele beklemiyor ama en azından yapılanların gözardı edilmemesini, emeği geçenlerin hatırlanarak, "Allah, sebep olanlardan razı olsun," denilmesini bekliyor.

Ne yazık ki yapılanlar ve yapanlar çok çabuk unutuluyor, bu tür vefasızlıklar da insanı üzüyor.